Disclaimer

De Silmarillion. Velen identificeren de naam Tolkien met het begrip 'hobbit', anderen weer met het begrip 'Midden-aarde'. Daarmee bedoelen zij dat grote rijk van de verbeelding, bevolkt door Elfen, Dwergen, Enten, Mensen en Orks, waar De Reisgenoten op hun queeste door reisden, en inderdaad ook bevolkt door Hobbits, in een klein gebied, de Gouw genaamd. Het is een rijk landschap, maar het rijkst van al in zijn verleden, met zijn oude wegen en verwoeste steden, zijn oude slagvelden en reusachtige stenen bouwwerken. Toch zijn er in In de Ban van de Ring vele toespelingen op een veel ouder verleden. Zo spreekt Eirond van de 'glorie van de Oudste Tijden en de legers van Beleriand', en Boom-baard zingt over eeuwenoude bossen waarin hij eens had gelopen 'maar nu liggen al die landen onder de vloed'. Zij praten over de landen, steden en verhalen uit De Silma-rillion. Want De Silmarillion is de geschiedenis van de Oudste Tijden, de Eerste Era van de wereld, zoals In de Ban van de Ring de geschiedenis is van het einde van de Derde Era; en het grootste deel ervan speelt zich af in het gebied van Midden-aarde dat Beleriand werd genoemd en achter de Blauwe Bergen lag. De Silmarillion, waaraan Tolkien al tijdens de Eerste Wereldoorlog was begonnen, is de voorraadschuur van de verbeelding die In de Ban van de Ring heeft opgeleverd. Het is vooral het verhaal van de Elfen en het wordt voornamelijk door de ogen van de Elfen gezien: de mythe van de schepping van de wereld; de grote oorlogen die aan het begin van de tijd werden gevoerd, toen Morgoth, de vleesgeworden macht van het kwaad in de wereld, erop uit was om de heerschappij over Midden-aarde aan de Valar te ontrukken; het ontwaken van de Elfen in Midden-aarde; de oproep van de Goden om bij hen te komen wonen in hun paradijs Valinor; de vervaardiging van de Silmarillen, drie edelstenen waarin Féanor, een geniale elf, het licht van de Twee Bomen van Valinor weet op te vangen; de ontvreemding ervan door Morgoth; de opstand van de Elfen tegen de Valar; hun vertrek uit Valinor en de terugkeer naar Midden-aarde om oorlog te voeren tegen de Zwarte Vorst. Naast het lange verhaal bevat het boek een viertal kortere: Ainulindalë en Valaquenta, de schepping van de Ainur (engelen) door Ilüvatar (God) en die van de aarde, waar de Elfen en Mensen zullen wonen. De twee andere zijn aan het eind afgedrukt: Akallabêth (De ondergang van Nümenor) is een Atlantis-legende en in Over de Ringen van Macht worden de grote * gebeurtenissen van de latere Era verhaald. De Silmarillion is geredigeerd door Tolkien's zoon Christopher en vertaald door Max Schuchart.

Morgan Rowlands is de perfecte dochter: ze is een goed student, springt nooit uit de band, luistert naar haar ouders. Ze leidt een prettig, veilig en tamelijk voorspelbaar leven. Dan, op een goede dag, verandert alles. Ze ontdekt dat ze geadopteerd is en dat ze al vanaf haar geboorte een heks is. Maar hoe verder ze zich in de Wicca verdiept, des te meer ze het gevoel krijgt dat hekserij ook een duistere kant heeft.
Mijn naam is Rose McEwan. Het jaar is 1682. Een slechte tijd om een heks te zijn. Helemaal voor een Woodbane. Maar nu ik mijn zielsverwant gevonden heb, waan ik mezelf veilig. Ik doe alles om hem bij me te houden. Heb meelij met de heks die tussen mij komt en mijn ware lief.


Recensie(s)
NBD|Biblion recensie

Morgan (ik-figuur) en Hunter lezen een oud boek, geschreven door Rose McEwan, een 17e eeuwse heks die als eerste de 'Zwarte Golf', een vernietigende magische kracht, heeft opgeroepen. Het verhaal van Rose beslaat het grootste deel van dit 11e deel uit de Wicca-reeks. Het levensverhaal van een Schotse heks tijdens de heksenvervolging vormt een welkome afwisseling in de lange reeks rond de 20e eeuwse heks Morgan. De magie is in de historische setting geloofwaardiger. Wel kan de opmerkzame lezer de auteur op wat kleine anachronismen betrappen (wat doen tomaten bijvoorbeeld in 17e eeuws Schotland?). Het verhaal is veel donkerder van toon dan de vorige delen: Rose wordt bedrogen door haar geliefde en veroordeeld vanwege hekserij. Door verraad en een vete met een andere heks wordt ze tot waanzin en uiteindelijk tot zwarte magie gedreven. Deze ontwikkeling wordt door de auteur bijzonder invoelbaar beschreven, met een gevoel voor psychologie dat je zelden in fantasy-boeken aantreft. Ook is de keuze voor het perspectief van de 'slechterik' opvallend. Vanaf ca. 12 jaar.

(NBD|Biblion recensie, Redactie)
(source: Bol.com)

Alles lijkt zo vreemd, zo duister om me heen. Ik ben nie wie ik dacht dat ik was. Er nadert onheil; dat weet ik nu. Alles wat ik over mijn familie dacht te weten is een leugen. Ik kan dit tegenhouden. Maar ik kan het niet alleen. Hoe kan ik leven met deze wetenschap? Ik heb hulp nodig… Ik heb hulp nodig…



Recensie(s)
NBD|Biblion recensie

Een 'Zwarte Golf' bedreigt Morgan en haar familie en vrienden. Deze vernietigende magische kracht is opgeroepen door Morgans vader, de zwarte heks Ciaran. Morgan, Hunter en zijn vader proberen hem tegen te houden. Ondertussen ontdekt Alissa, een vriendin van Morgans zusje, haar eigen magische gaven. In dit 12e deel uit de Wicca-reeks ligt het perspectief beurtelings bij Morgan en Alissa, die met haar droogkomische kijk op zichzelf en de magie voor wat humor zorgt. Het boek moet het vooral hebben van de spanning van de dreigende vernietiging en bevat een bloedstollende finale. Zoals meestal worden aan het begin van het verhaal kort de voorafgaande gebeurtenissen herhaald. Ook is er weer aandacht voor vertrouwde zaken, zoals de heksenkringen. Deze herhalingen wilden in de vorige delen nog wel eens irriteren, maar zijn nu nuttig, omdat de auteur na 2 afwijkende delen de draad weer oppakt. Toespelingen op Morgans toekomstige rol als 'Gesel van het Lot': de heks die de toekomst van de verdorven Woodbane-clan zal veranderen, suggereren dat de serie nog lang niet afgelopen is. www.wicca.nl. Vanaf ca. 12 jaar.

(Biblion recensie, Andrea Oostdijk)
(source: Bol.com)